KOLANO SKOCZKA

Czym jest kolano skoczka?

Ścięgno rzepki (wiązadło) łączy rzepkę z kością piszczelową. Ścięgno to jest niezwykle silne i umożliwia grupie mięśni czworogłowych wyprostowanie nogi. Mięśnie czworogłowe prostują kolana w trakcie wykonywania skoku, umożliwiając nam oderwanie się od ziemi oraz zapewniają stabilizację podczas lądowania. W związku z tym ścięgno rzepki narażone jest na duży nacisk, szczególnie u osób, które aktywnie obciążają stawy kolanowe, np. poprzez regularne uprawianie sportu, wymagającego nagłych zmian kierunku lub wykonywania dużej ilości skoków. Przy ciągłym obciążeniu ścięgna mogą wystąpić mikroskopijne rozdarcia tkanki lub uszkodzenia kolagenu. Schorzenie to znane jest jako entezopatia wiązadła rzepki lub kolano skoczka. Należy odróżniać entezopatię od zapalenia wiązadła rzepki – w większym stopniu dotyczy ona uszkodzenia ścięgna niż samego wystąpienia stanu zapalnego.

Jakie są objawy kolana skoczka?

- Ból w dolnej oraz przedniej części rzepki, szczególnie pod wpływem nacisku lub dotyku.

- Ból i odrętwiałość po wysiłku fizycznym.

- Ból podczas kurczenia mięśni czworogłowych.

- Ścięgno dotknięte schorzeniem może być większe od ścięgna zdrowego.

- Schorzenie to może być związane z zaburzeniem czynności mięśnia obszernego przyśrodkowego (vastus medialis obliquus - VMO).

- Może wystąpić osłabienie łydki.

Kolano skoczka można podzielić na cztery stopnie urazów:

Stopień 1: Ból jedynie po treningu.

Stopień 2: Ból przed i po treningu, jednak dolegliwości są łagodzone przez rozgrzewkę.

Stopień 3: Ból podczas treningu, ograniczający wydajność sportowca.

Stopień 4: Ból podczas wykonywania codziennych czynności.

Uwaga! Uraz ten może sprawiać wrażenie nieznaczącego i niegroźnego. Wielu sportowców cierpiących na kolano skoczka kontynuuje treningi i rywalizację, ponieważ uraz ten nie uniemożliwia treningów i ustępuje po krótkim okresie odpoczynku. Jednakże, kolano skoczka zaniedbywane jest na własne ryzyko! Ignorowane do momentu, w którym stanie się chroniczne, może być bardzo trudne do wyleczenia i może wymagać wykonania zabiegu chirurgicznego.

Co może zrobić sportowiec w związku z kolanem skoczka?

Zależy to od skali lub stopnia urazu.

Cięższy uraz może wymagać dłuższego odpoczynku i konieczny może być zabieg chirurgiczny. - Należy przerwać treningi.

- W przypadku urazu o łagodnym lub umiarkowanym charakterze, pomocne może okazać się odpowiednie dostosowanie treningów w celu zmniejszenia nacisku oraz ograniczenie ilości wykonywanych skoków.

- Należy regularnie ochładzać kolano, szczególnie po wykonywaniu wszelkiego rodzaju ćwiczeń.

- Należy stosować stabilizator kolana lub opaskę podrzepkową w celu zmniejszenia bólu oraz złagodzenia nacisku na ścięgno.

- Należy skontaktować się z terapeutą sportowym, który może zastosować techniki masażu sportowego oraz udzielić porad na temat programu rehabilitacyjnego.

- Zawsze zalecane są ćwiczenia ekscentryczne.

- Jeżeli leczenie zachowawcze nie daje efektów, może być konieczne leczenie chirurgiczne.

Leczenie kolana skoczka:

Leczenie kolana skoczka jest powolne i może wymagać wielu miesięcy rehabilitacji w celu zauważalnego ograniczenia przykrych objawów. Może to także oznaczać kilka miesięcy przerwy w treningach.

Zalecane są dwa rodzaje leczenia - leczenie zachowawcze oraz leczenie chirurgiczne:

Leczenie zachowawcze (niechirurgiczne): Jest to leczenie zazwyczaj zalecane bezpośrednio po rozpoznaniu kolana skoczka. Przy tego typu leczeniu należy uważać, aby nie przeciążać ścięgna.

Leczenie to może obejmować:

- Program wzmocnienia mięśnia czworogłowego: przede wszystkim ćwiczenia ekscentryczne, pobudzające mięśnie do pracy poprzez ich rozciąganie. Mają one na celu maksymalne skrócenie czasu powrotu kolana do zdrowia.

- Wzmocnienie innych obciążonych grup mięśniowych (takich jak mięśnie łydki) może zmniejszyć obciążenie ścięgna rzepki.

- Należy stosować okłady z lodu w celu zmniejszenia bólu oraz stanu zapalnego.

- Masaż leczniczy - można stosować techniki masażu poprzecznego.

- Przy urazach ścięgna rzepki pomocne może okazać się podawanie aprotyniny w formie zastrzyków. Pomaga ona przywrócić równowagę enzymów wewnątrz ścięgna.

Leczenie chirurgiczne: Zazwyczaj zaleca się je w ostateczności. Ponadto, nie ma zbyt wielu dowodów potwierdzających wyższość leczenia chirurgicznego nad leczeniem zachowawczym w przypadku urazu ścięgna rzepki. Leczenie chirurgiczne obejmuje wycięcie dotkniętego schorzeniem fragmentu ścięgna lub jego boczne uwolnienie poprzez wykonanie małych nacięć po bokach ścięgna w celu zmniejszenia napięcia w jego środkowej części. Zazwyczaj zalecany jest intensywny program rehabilitacyjny, stosowany po przeprowadzeniu zabiegu. W szczególności wykonywanie ćwiczeń ekscentrycznych może wspomagać gojenie.

Terapeuta lub lekarz sportowy może:

- Przepisać leki przeciwzapalne, np. ibuprofen.

- Zastosować leczenie ultradźwiękami (ultrasonoterapię) lub laserem (laseroterapię biostymulacyjną).

- Zastosować masaż poprzeczny.

- Przepisać i nadzorować pełny program rehabilitacyjny.

- Chirurg może zoperować ścięgno.

Jeżeli uraz stanie się przewlekły, wyjściem jest zabieg chirurgiczny. Uwolnienie boczne ścięgna rzepki jest zwykle zabiegiem skutecznym. Podobne lub powiązane urazy, które często mylone są z kolanem skoczka to między innymi kolano biegacza.